In onze samenleving wordt het leven vaak vormgegeven rondom het gezin en kinderen. Van de eerste babyfoto’s op sociale media tot de schoolvakanties die gedeeld worden met andere ouders: 80% van de Nederlanders is een ouder en niet voor niks wordt het gezegde ‘huisje, boompje, beestje’ zo vaak gebruikt. Tegelijkertijd heeft het ‘kinderloos’ leven een verdrietige bijsmaak vanwege de focus op dat wat er niet is. Als zijnde alleen een gemis. Ik pleit dan ook voor het gebruik van het woord ‘kindvrij’ en het normaliseren van kindvrij leven. Wat gebeurt er als je, om wat voor reden dan ook, kindvrij leeft? Hoe beïnvloedt dat je gevoel van verbondenheid?
Het gevoel van uitsluiting
Voor velen die kindvrij leven kan het een gevoel van eenzaamheid met zich meebrengen. Los van dat het niet hebben van kinderen een leeg gevoel kan geven, is er veel confrontatie met het gezinsleven in het dagelijks leven. Vakanties worden gepland met andere gezinnen, weekendactiviteiten draaien om het voetbalveld en kinderfeestjes. En gesprekken tussen ouders gaan vaak over opvoeding. Dit kan een kloof creëren, waarbij kindvrije vrienden zich buitengesloten voelen van die gedeelde ervaringen en herinneringen.
Saamhorigheid en zorg voor elkaar
Toch ligt er in deze situatie ook een kans. Verbinding hoeft niet altijd te gebaseerd te zijn op gedeelde ervaringen als ouders. Het gaat ook om de dieper liggende waarden zoals vriendschap, empathie en zorg voor elkaar. Mensen zonder kinderen kunnen juist een waardevolle rol spelen in het leven van hun vrienden met kinderen, door een ander perspectief te bieden, elkaar te helpen waar mogelijk, en ruimte te creëren voor gezamenlijke activiteiten die niet kindergericht zijn. En de kinderen danwel gezinssituaties kunnen tegelijkertijd een fijne, warme situatie creëren voor kindvrij levende mensen. Mijn ervaring vanuit kindvrij leven is ook dat ouders soms denken dat ik geen zin heb in ‘gedoe’ aan tafel. Terwijl ik het soms juist gezellig en fijn vind om me in zo’n situatie te begeven. Dat diepgaande gesprek komt dan later wel weer. En dat ouders met kinderen juist vaker thuis zijn en het soms gemakkelijk is om even spontaan langs te gaan voor een koffietje. Op die manier bouw je ook een band op met de kinderen.
Find our common humanity
Ik vind het belangrijk om te erkennen dat de ervaring van een kindvrij leven anders is, maar niet minder waardevol. En, note to self: geen eigen kinderen hebben betekent niet dat je persé een ambitieuze succesvolle carrière hoeft na te streven of op een andere manier naar de maatstaven van deze maatschappij uitermate ‘succesvol’ zou moeten zijn. Gelukkig zijn er ook steeds meer gemeenschappen en netwerken die zich richten op mensen zonder kinderen, waar verbinding en samenhorigheid centraal staan. Deze gemeenschappen bieden een ruimte om ervaringen te delen, nieuwe vriendschappen te sluiten en elkaar te ondersteunen. Maar laten we daarnaast vooral ook kijken hoe alle ‘werelden’ met elkaar kunnen vermengen.
Kijk naar binnen
Uiteindelijk draait het om het vinden van je eigen plek in de wereld en het koesteren van de relaties die je hebt, of deze nu met kindvrije mensen zijn of met ouders. Ik nodig je uit om te kijken naar je eigen behoeften en verlangens en om bewust te kiezen voor verbinding op een manier die voor jou werkt.
Het is belangrijk om te zorgen voor je innerlijke wereld en om te beseffen dat samenhorigheid en gemeenschap op verschillende manieren kunnen worden ervaren. Of je nu leeft zonder kinderen of niet, de sleutel ligt in het vinden van die momenten van verbinding en het koesteren van relaties die gebaseerd zijn op wederzijds respect en begrip. En laten we hierin ook niet vergeten dat een band verder gaat dan alleen het biologische. Iemand om de hoek die een warme band opbouwt met een kind kan zoveel dichterbij voelen dan een verre neef. Laten we vooral verder kijken dan onze eigen huis en eventuele tuin, elkaar begroeten, vragen stellen en elkaar eens welkom heten om aan te schuiven.
Meer weten?
Kijk voor de workshops rondom dit onderwerp op de kindvrije workhop pagina.
